πρόγραμμα του Κύκλου:Διεθνείς Σχέσεις,Διεθνές Δίκαιο,Διπλωματία και Διεθνής Συνεργασία ΛΑΪΚΟΎ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΑΝΑΚΟΊΝΩΣΗ ΛΑΪΚΟΎ  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

(ΕΥΡIΠΙΔΟΥ 12, ΑΘΗΝΑ)

Δημοσιεύει  ο:
Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης  Διδάκτωρ Γεωπολιτικής
του Πανεπιστημίου Paris VIII, Saint Denis theobatrak@gmail.com

• Προφίλ

• Bloger
• Facebook
• Academia edu

 

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ

Το πρόγραμμα του Κύκλου: Διεθνείς Σχέσεις, Διεθνές Δίκαιο, Διπλωματία και Διεθνής Συνεργασία μέχρι τέλος του έτους 2014 έχει ως εξής:

          Διαλέξεις που πραγματοποιήθηκαν από 
      15/10/2014 μέχρι σήμερα 19/11/2014:

1. Τετάρτη, 15/10/2014, 19:00-21:00: κ. Αλέξανδρος Μαλλιάς, Πρέσβυς επί τιμή: ‘’Αθήνα-Σκόπια 1991-2014 Σημειώσεις ενός διπλωμάτη’’.
2. Παρασκευή, 17/10/2014, 19:00-21:00: κ. Χαράλαμπος Δημητρίου,Πρέσβυς επί τιμή, Διεθνολόγος: ’’Ουκρανική Κρίση: Καινούργιες εξελίξεις’’.
3. Τετάρτη, 22/10/2014, 19:00-21:00: Δρ. Εμμανουήλ Γούναρης, Διεθνολόγος, τέως Πρεσβευτής-Σύμβουλος: ’’Καταγγελία της Ελληνοαλβανικής Συμφωνίας Οριοθέτησης Θαλασσίων Ζωνών εκ μέρους του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας’’.
4. Παρασκευή, 24/10/2014, 19:00-21:00: κ. Βασίλειος Μούτσογλου, Πρέσβυς επί τιμή: ’’Αραβική  Άνοιξη Συνέχεια’’.
5. Παρασκευή, 31/10/2014, 19:00-21:00: Δρ. Μιλτιάδης Βασιλόπουλος, Πυρηνικός Χημικός: ’’Περιβάλλον και Ελλάς’’.
6. Τετάρτη, 5/11/2014, 19:00-21:00: Δρ. Χριστόδουλος Γιαλουρίδης, Διεθνολόγος, Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου: ’’Νέα Διεθνής Τάξη Πραγμάτων, Τζιχαντιστές: Απειλή για την Ανθρωπότητα’’.
7. Παρασκευή, 7/11/2014, 19:00-21:00: Δρ. Εμμανουήλ Γούναρης, Διεθνολόγος, τέως Πρεσβευτής-Σύμβουλος, Διεθνολόγος: ’’Ο Νέος Νόμος για τα εξωτερικά όρια της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδος και ΑΟΖ: Εξελίξεις και Προβληματισμοί’’.
8. Τετάρτη, 12/11/2014, 19:00-21:00: κ. Ιωάννης Παπανικολάου, Αντιπρόεδρος Αρείου Πάγου επί τιμή: ’’Τρόπος Εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας’’.
9. Τετάρτη, 19/11/2014, 19:00-21:00: Δρ. Άγγελος Συρίγος, Διεθνολόγος, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου-Διπλωματικής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο: ‘’Οι μουσουλμανικές Μειονότητες στη Θράκη’’.

 
Διαλέξεις που θα πραγματοποιηθούν από 26/11/2014 μέχρι  17/12/2014:
 

10. Τετάρτη, 26/11/2014, 19:00-21:00: Δρ. Χρήστος Ροζάκης, Διεθνολόγος, Ομ. Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τ. Υφυπουργός Εξωτερικών: ‘’Οι Ελληνοτουρκικές Σχέσεις’’.

11. Τετάρτη, 3/12/2014, 19:00-21:00: κ. Ελευθέριος Αγγελόπουλος, Πρέσβυς επί τιμή: ‘’Διπλωματία και Οικονομική Εξωστρέφια’’.

12. Τετάρτη, 10/12/2014, 19:00-21:00: Δρ. Στέλιος Ζαχαρίου, Ιστορικός-Διεθνολόγος, Διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, τ. Λέκτωρ Πανεπιστημίου Αιγαίου: ’’Επιστροφη του Ψυχρού Πολέμου;’’

13. Τετάρτη, 17/12/2014, 19:00-21:00: Δρ. Μαρία Παπαιωάννου, Διεθνολόγος, Διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου: ‘’Η επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνος από το φως του Διεθνούς Δικαίου’’.                                                                                                

                                                                                                      

                                                                                              Εμ. Γούναρης       

                                                                                              Συντονιστής Κύκλου 

Σύνοδος Κορυφής Ελλάδος-Τουρκίας στην Αθήνα: Μια σύνοδος που μπορεί να κρύβει προβλήματα

Σύνοδος Κορυφής Ελλάδος-Τουρκίας στην Αθήνα: Μια σύνοδος που μπορεί να κρύβει προβλήματα (15/11/14)

Αναδημοσιεύει  ο:
Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης  Διδάκτωρ Γεωπολιτικής
του Πανεπιστημίου Paris VIII, Saint Denis theobatrak@gmail.com

• Προφίλ

• Bloger
• Facebook
• Academia edu

 

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ

   Μακάρι οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες που σχεδίασαν και αποφάσισαν τη Σύνοδο Κορυφής της Αθήνας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, στις 5-6 Δεκεμβρίου, να έλαβαν όλα εκείνα τα απαραίτητα μέτρα που θα αποτρέψουν την ακύρωση των όποιων αποτελεσμάτων της Συνόδου Κορυφής του Καΐρου και και της δυναμικής που τείνει να αναπτυχθεί μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου-Αιγύπτου.

  

Του Σάββα Καλεντερίδη

     Αν και το έχουμε ξαναγράψει αρκετές φορές σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, ακριβώς επειδή είναι εξαιρετικά κρίσιμη η γεωπολιτική συγκυρία, είμαστε υποχρεωμένοι να το επαναλάβουμε για άλλη μια φορά.

Τα σύνορα, οι επιρροές και οι γεωπολιτικές ισορροπίες που χαράχτηκαν με βάση τη Συμφωνία Sykes-Pikot και τις επακολουθείσασες συμφωνίες, με κυριότερη για τον Ελληνισμό και τα ελληνοτουρκικά τη Συνθήκη της Λωζάννης, έναν αιώνα μετά τίθενται σε σκληρότατη δοκιμασία και θα πρέπει να παρακολουθούμε κάθε λεπτό τις εξελίξεις στην περιοχή της Μεσοποταμίας, της Μέσης Ανατολής και της Αν. Μεσογείου, γιατί αυτές -ούτως ή άλλως- θα επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο θα συνεχίσει να υφίσταται ως κράτος κυρίως η Κύπρος αλλά και η Ελλάδα.

Επίσης, το έχουμε ξαναγράψει ότι η πορεία των εξελίξεων στα ζητήματα που σχετίζονται με τον τρόπο της οριοθέτησης της Κυπριακής ΑΟΖ αλλά και την εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων της, σε συνδυασμό με την πορεία του ζητήματος των διεθνών διαγωνισμών για την εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων στο Ιόνιο και τη θάλασσα νοτίως της Κρήτης (Λιβυκό Πέλαγος), θα επηρεάσει και τον τρόπο με τον οποίο θα καταλήξει το κομβικό ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, το οποίο, σύμφωνα με την επίσημη θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, είναι το μόνο πρόβλημα που αναγνωρίζουμε ότι υφίσταται μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας. Ολα τα άλλα είναι παράλογες -πλην όμως υπαρκτές- διεκδικήσεις της Τουρκίας.

Δεν πρέπει δε να λησμονεί κανείς αρμόδιος ή μη ότι σε περίπτωση που έχει αίσιο τέλος η πορεία των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, το Ιόνιο και κυρίως το Λιβυκό πέλαγος, η Τουρκία θα είναι μια απομονωμένη χώρα, η μόνη από δέκα χώρες της Ανατολικής Μεσογείου που αρνείται την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου. Αυτό θα επιτρέψει στην Ελλάδα να χειριστεί από θέσεως ισχύος το κομβικό και φλέγον ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου.
Για όσους αποπειραθούν να μας υπενθυμίσουν ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, έχουμε να πούμε ότι υπάρχει και το Εθιμικό Διεθνές Δίκαιο, που δεν χρειάζεται υπογραφές.
Επιστρέφοντας στα της οριοθέτησης και εκμετάλλευσης των θαλασσίων ζωνών, η πολιτική που ακολουθούν η Λευκωσία και η Αθήνα στηρίζεται στο Διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, κάτι που σε γενικές γραμμές αποδέχονται και οι χώρες που γειτνιάζουν με τις ελληνικές θάλασσες.

Η Τουρκία, από την πλευρά της, αρνείται να δεχτεί την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, θέλοντας να επιβάλει τους δικούς της όρους. Μέχρι στιγμής καμία χώρα δεν έχει αποδεχτεί τις τουρκικές θέσεις, τις οποίες η Άγκυρα θέλει να επιβάλει σε Λευκωσία και Αθήνα, κυρίως μέσω της συγκαλυμμένης ή μη απειλής χρήσης βίας. Οι κρίσεις του 1987 και του 1996 (Ίμια) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα προς συνεχή μελέτη και εξαγωγή συμπερασμάτων.

Και ερχόμαστε τώρα στο... καυτό θέμα της διαχείρισης των τωρινών και των... μελλοντικών συγκαλυμμένων ή μη απειλών αλλά και προκλητικών ενεργειών της Τουρκίας προς Κύπρο και Ελλάδα, εν όψει και της επικείμενης συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας τον Δεκέμβριο στην Αθήνα.
Οσον αφορά την πραγματοποίηση της συγκεκριμένης συνόδου, έχουν εκφραστεί εύλογα ερωτηματικά και ενστάσεις για τα μηνύματα που θα εκπέμψει μια τέτοια σύνοδος, τη στιγμή που η Τουρκία παραβιάζει βάρβαρα και πειρατικά την ΑΟΖ της Κύπρου, ενώ βοά η ανθρωπότητα για τη στήριξη που παρέχει το τουρκικό κράτος στους τζιχαντιστές και την Αλ Νούσρα - Αλ Κάιντα.


Επίσης, θα πρέπει να απασχολήσει τους αρμοδίους και το πώς θα επηρεάσει η εν λόγω σύνοδος την αξιοπιστία της χώρας, κυρίως όσον αφορά την επιδιωκόμενη συνεργασία με την Αίγυπτο, με κορυφαίο θέμα την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Πώς δηλαδή θα ερμηνεύσει ο πρόεδρος της Αιγύπτου Σίσι τις φωτογραφίες και τα χαμόγελα του Νταβούτογλου με τους Έλληνες επισήμους, λίγες ημέρες μετά την τριμερή του Καΐρου και την ίδια στιγμή που η Τουρκία συνεχίζει να καθυβρίζει τον ίδιο δημοσίως και διεθνώς και να υποστηρίζει και να εξοπλίζει ισλαμιστές τρομοκράτες που προκαλούν τον θάνατο δεκάδων αμάχων στην Αίγυπτο.
Τέλος, λόγω χώρου, το θέμα της διαχείρισης του διεθνούς πλέον προβλήματος που ακούει στο όνομα Τουρκία και των συγκαλυμμένων ή μη απειλών της εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδος, στο άρθρο μας της Κυριακής.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "δημοκρατία"

 

Κερδίζουν έδαφος στην μάχη του Κομπάνι οι Κούρδοι

Κερδίζουν έδαφος στην μάχη του Κομπάνι οι Κούρδοι

(18.11.2014 | 15:17)

Αναδημοσιεύει  ο:
Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης  Διδάκτωρ Γεωπολιτικής
του Πανεπιστημίου Paris VIII, Saint Denis theobatrak@gmail.com

• Προφίλ

• Bloger
• Facebook
• Academia edu

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ

     Οι Σύροι Κούρδοι που μάχονται κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Κομπάνι σημείωσαν σήμερα νέα πρόοδο εκδιώκοντας τους τζιχαντιστές από πολλά κτίρια στο κέντρο της συριακής πόλης και κατάσχοντας τα όπλα τους, ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

    Η προέλαση των Κούρδων σημειώθηκε λίγες ώρες μετά τις τέσσερις αεροπορικές επιδρομές (φωτογραφίες) που διεξήγαγε ο διεθνής συνασπισμός υπό τις ΗΠΑ εναντίον θέσεων του ΙΚ στο Κομπάνι, πρόσθεσε το Παρατηρητήριο.

«Οι Κούρδοι μαχητές των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) διεξήγαγαν μια ειδική επιχείρηση στη διάρκεια της οποίας κατέλαβαν έξι κτίρια που χρησιμοποιούσε το ΙΚ», διευκρίνισε η μη κυβερνητική οργάνωση, ενώ πρόσθεσε ότι σκοτώθηκαν 13 τζιχαντιστές.
Οι Κούρδοι «κατέσχεσαν μια μεγάλη ποσότητα όπλων και εξοπλισμού, μεταξύ αυτών ελαφρά όπλα, τουφέκια, εξοπλισμό για εκτοξευτήρες ρουκετών και χιλιάδες βλήματα για βαρέα όπλα», επεσήμανε το Παρατηρητήριο.
Πηγή: http://www.onalert.gr

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΠΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ: Εθνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός και Δημοκρατικός Πατριωτικός Πόλος

Free Counter

Εθνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός
και Δημοκρατικός Πατριωτικός Πόλος

*

Γράφει ο:
Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης 
Διδάκτωρ Γεωπολιτικής
του Πανεπιστημίου Paris VIII, Saint Denis
 • Προφίλ

• Bloger
• Facebook
 • Academia edu

    



Η Ελλάδα ως χώρα και ο Ελληνισμός ως ιστορική πολιτισμική οντότητα βρίσκονται σήμερα σε μία ακόμα κρίσιμη, στην κρισιμότερη ίσως στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας. Με την υπογραφή των δύο Δανειακών Συμβάσεων και των Μνημονίων (Μαΐου 2010, Φεβρουαρίου 2012) τα συγκυβερνώντα πρώην πλειοψηφικά πολιτικά Κόμματα παραιτήθηκαν από την Eθνική Kυριαρχία και την σχετική με αυτήν ασυλία και ενέδωσαν σε όλα όσα ζήτησε η Διεθνής των τοκογλύφων δανειστών. Ο ελληνικός λαός οδηγείται σε μία διαρκή πορεία φτωχοποίησης, εξαθλίωσης, καθεστώτος γερμανο-ευρωπαϊκού προτεκτοράτου[1]. Οι νεώτερες γενιές εγκαταλείπουν  την Ελλάδα, και μεταναστεύουν για την Βόρεια Ευρώπη και άλλες χώρες. Ακόμα και αυτοί που το βιώνουν καθημερινά, ίσως να μην έχουν καταλάβει ότι το φαινόμενο συνιστά τη μεγαλύτερη λεηλασία την οποία έχει υποστεί η Ελλάδα[2].

   Το Ελληνικό Έθνος διαθέτει ανεξάντλητη πολιτιστική παράδοση. Σπουδαία, καθοριστικής σημασίας ζητήματα είναι στις μέρες μας αυτά της νεοελληνικής ταυτότητας και της επίγνωσής της από τους Έλληνες πολίτες καθώς και της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Σημαντικές μελέτες δείχνουν ότι η νεοελληνική ταυτότητα διαμορφώθηκε στην ύστερη Βυζαντινή περίοδο. Κατ’ εξοχήν σημαντική υπήρξε η περίοδος μετά το 1204, η «Φραγκοκρατία»: Πολιτικός κατακερματισμός, διανομή των κατακτημένων εδαφών, σύσταση μιας «λατινικής» αυτοκρατορίας («Partitio Romanie»), δημιουργία Ελληνορθόδοξων κρατών, οικονομική επέκταση των Δυτικών, ισχυροποίηση και επιθέσεις Σέρβων και Βουλγάρων, κατακτητική προέλαση Τούρκων. Η όλη διαδικασία συνιστούσε συρρίκνωση και τεμαχισμό του ελληνορωμαïκού πολιτικού-διοικητικού πλαισίου. H λατινική κατάκτηση δεν εξάλειψε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα υπάρχοντα κοινωνικά στρώματα.

Ο Νίκος Σβορώνος τονίζει ότι στις μετά το 1204 συνθήκες «την αντίθεση "Έλλην-Χριστιανός" την αντικαθιστά για άλλη μια φορά η αντίθεση "Έλλην-Βάρβαρος". 

Πέραν της διαίρεσης σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, η διεκδίκηση της ελληνικής ταυτότητας ήταν εμφανής ήδη στους λογίους της εποχής.

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου δέχεται ότι Έθνος είναι «το λαïκόν σύνολον του οποίου όλα τα τμήματα εις σημαντικάς εποχάς της ιστορίας των είχαν κοινάς περιπετείας και ως εκ τούτου έχουν, εκτός μερικών σχέσεων καταγωγής, κοινά ιδιαίτερα στοιχεία πολιτισμού και προπαντός συνείδησιν ότι αποτελούν ιδιαιτέραν λαïκήν ενότητα».
O Θεόδωρος Ζιάκας προσδιορίζει το Έθνος ως «δομή παραδόσεων».

         Το 1821 και λίγο πρίν πολλοί πίστευαν ότι οι τότε Ευρωπαϊκές Δυνάμεις θα βοηθήσουν τους Έλληνες στον προς ελευθερία αγώνα τους. Εις μάτην! Μάλιστα αναβλήθηκε πολλάκις η έναρξη της επανάστασης περιμένοντας την «Μεγάλη Δύναμη» που θα τους βοηθήσει. Πολλοί περίμεναν ματαίως το «ξανθόν γένος» δηλ. την Ρωσία, αλλά αυτή ουσιαστικά ποτέ δεν βοήθησε. Οι Φιλικοί διέδιδαν ότι τον αγώνα του Γένους τον στήριζε η «Αόρατος Αρχή» - η οποία δεν υπήρχε. Ο επαναστατικός αγώνας της ελληνικής ανεξαρτησίας αποτέλεσε κατάληξη πολλαπλών διεργασιών, ρήξεων, μεταβολών, αναπροσαρμογών σε κοινωνικό, οικονομικό, ιδεολογικό πολιτικό επίπεδο. Τέτοιες διεργασίες υπόκεινται σε διαφορετικής διάρκειας χρόνους, που διέπονται από ορισμένες κοινωνικοπολιτικές δομές και τις σχέσεις εξουσίας. Πάντως, οι Έλληνες που επαναστάτησαν κατά του Οθωμανικού ζυγού το έπραξαν όχι μόνο από ανάγκη αλλά και επειδή ήταν αποφασισμένοι να αγωνισθούν για την ελευθερία τους, εθνική και κοινωνική! Όταν η Επανάσταση του 1821 βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση –και εξ αιτίας των εμφυλίων διαμαχών– ορισμένοι Έλληνες ηγέτες έκαναν εκκλήσεις στις Ευρωπαïκές Δυνάμεις να τους σώσουν.

Ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε στον Ύμνο στην ελευθερία: «Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή· δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλεί». Και σήμερα, σε συνθήκες «παγκοσμιοποίησης», δηλαδή πλήρους παρασιτοποίησης, ασφυκτικού διεθνούς οικονομικού ελέγχου και απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας από αυτούς που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, οι Έλληνες βασιζόμενοι κυρίως στις δυνάμεις τους θα σωθούν. Εμείς, οι πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, είμαστε οι υπεύθυνοι και οι ικανοί να συνεχίσουμε την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή, τον ανολοκλήρωτο Αγώνα του 1821.

    Εξάλλου, η ρευστότητα στο Γεωπολιτικό Σύστημα Βαλκάνια – Ανατολική Μεσόγειος – Μέση Ανατολή-Καύκασος έχει βαθιές ρίζες. Δεν μπορεί να αρθεί με επεμβάσεις εξωπεριφερειακών δυνάμεων εφ’ όσον παραμένουν ισχυροί παράγοντες (οικονομική / κοινωνική υπανάπτυξη, πολιτισμική πτώχευση και υποτέλεια στους εκτός περιοχής ισχυρούς, εξάρτηση από μεγάλα πολυεθνικά καπιταλιστικά συγκροτήματα, εκτεταμένη διαφθορά και εγκληματικότητα, σωβινιστικοί εθνικισμοί, πολύμορφες ταυτοτικές αυταπάτες) που δημιουργούν ανασφάλεια, απελπισία και αλυτρωτικές βλέψεις. Σοβαρότατη συνέπεια της όλης κατάστασης αποτελεί η διαιώνιση του πολιτικού κατατεμαχισμού της Βαλκανικής. Σε πείσμα ορισμένων «κοσμοπολίτικων» διεθνιστικών ιδεολογημάτων η συνύπαρξη στα Βαλκάνια είναι δυνατή μόνο βασιζόμενη σε συνεργασία ανάμεσα σε ανεξάρτητα και δημοκρατικά κυβερνώμενα κράτη-έθνη.

   Στις μέρες μας, η δημιουργία συνθηκών πολύπλευρης ισόρροπης κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας καθώς και η σταθεροποίηση στο Σύστημα Ανατολική Μεσόγειος – Μέση Ανατολή – Βαλκάνια – Καύκασος αποτελούν προϋπόθεση και για την σταθεροποίηση της Ευρώπης ως αυτόνομου χώρου ελευθερίας, Δημοκρατίας, Κοινωνικής Δικαιοσύνης, οικολογίας και ασφάλειας.    Το έλλειμμα οικολογικής νοοτροπίας, περιβαλλοντικής πολιτικής και εφαρμογής της σχετικής νομοθεσίας επιδεινώνουν τα περιβαλλοντικά προβλήματα. Τέτοια ζητήματα είναι υπαρκτά σε όλες τις χώρες, εντός και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, στην Ελλάδα προστίθενται ζητήματα όπως το μεταπρατικό, αδιέξοδο μοντέλο ανάπτυξης, τα πελατειακά χαρακτηριστικά του κράτους, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Εδώ τα προβλήματα εμφανίζονταν ιδιαίτερα σωρευμένα και επέφεραν σοβαρή εξασθένηση της κοινωνικής συνοχής, απαιτούσαν έγκαιρη, σχεδιασμένη, αποφασιστική αντιμετώπιση (άμεση και μακροπρόθεσμη).

         Στις προαναφερόμενες συνθήκες, η επεξεργασία μακροπρόθεσμης συνολικής και πολυδιάστατης στρατηγικής για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό του 21^ου αιώνα κάθε άλλο παρά συνιστά μία περιττή ακαδημαϊκή ενασχόληση. H διαμόρφωση και η εφαρμογή μακροπρόθεσμης συνολικού στρατηγικού σχεδιασμού, που διέπεται από τα ιστορικά διδάγματα και την γνώση της σύγχρονης γεωπολιτικής, είναι ζωτική και επείγουσα ανάγκη[3]. 
 Στην παρούσα συγκυρία, η διαμόρφωση και η εφαρμογή μακροπρόθεσμου συνολικού στρατηγικού σχεδιασμού για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό του 21ου αιώνα, που διέπεται από τα ιστορικά διδάγματα και την γνώση της σύγχρονης γεωπολιτικής, είναι ζωτική και επείγουσα ανάγκη.
Η Ελλάδα έπρεπε και χρειαζόταν να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της τόσο σε αποτρεπτική κατεύθυνση όσο και στην κατεύθυνση της διασφάλισης του εθνικού ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι υδρογονάνθρακες.

         Για να αντιμετωπίσει την τουρκική στρατηγική, η Ελλάδα όφειλε να προωθήσει μία καλά σχεδιασμένη συνεργασία των βαλκανικών λαών και κρατών. Αυτό έπρεπε να γίνει αυτοτελώς και συμβάλλοντας στη συγκρότηση ενός «Βαλκανικού πόλου» στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.)
 Ως προς την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. να συμβάλει αποφασιστικά στην απόρριψη από τους Ευρωπαίους της τουρκικής επιδίωξης. Ελληνοτουρκικός διάλογος δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί αν πρώτα η Τουρκία: –Δεν άρει την ανακήρυξη ως «αιτίας πολέμου» της άσκησης από την Ελλάδα του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. – Δεν αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 και ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (Α.Ο.Ζ.) - Δεν διακηρύξει σεβασμό στις Συνθήκες της Λωζάνης και των Παρισίων και στο Ιταλικό Πρακτικό παράδοσης των Δωδεκανήσων (1947), που καθορίζουν τα σημερινά σύνορα. – Δεν αποσύρει τα στρατεύματα Κατοχής και δεν σταματήσει το διαρκές έγκλημα του Εποικισμού στην Κύπρο. Η Ελλάδα χρειαζόταν μία πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Πέραν των άλλων, θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας και να προωθηθεί μία ειδική σχέση συνεργασίας με τη Ρωσία στην Άμυνα, τους εξοπλισμούς, την ενεργειακή πολιτική και τους αγωγούς – κάτι που απαγορεύουν οι ΗΠΑ. Εξάλλου, με την κρίση που είχε δημιουργηθεί στις σχέσεις της Τουρκίας με τους Σιίτες (Αλεβί στο εσωτερικό της, Συριακή Κρίση) αλλά και με τμήμα των Σουνιτικών Δυνάμεων (Αίγυπτος), η Ελλάδα θα μπορούσε να επωφεληθεί από τη δυνατότητα που παρουσιαζόταν στα ανατολικά της για αναβάθμιση των σχέσεών της με τον Αραβικό και Ιρανικό κόσμο.

         Παράλληλα, ιδιαίτερα αυτοί που επιθυμούν μια δημοκρατική και πολιτισμική αναγέννηση και μια παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, αυτοί που θέλουν μια άλλη πορεία στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στις Βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτοί που έχουν διαγνώσει τη νεοοθωμανική απειλή στην Κύπρο, στη Θράκη, στο Αιγαίο καθώς και την αναγκαιότητα ενός ενιαίου μετώπου, όφειλαν να επιταχύνουν πιο μεθοδικά και να συντονίσουν τις κινήσεις για την δημιουργίαενός εναλλακτικού δημοκρατικού πατριωτικού πόλου αντίστασης του Ελληνικού λαού. Ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί παρά να έχει ως βασικούς πολιτικούς άξονες την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την δημοκρατία, την οικολογία, την αγροτική αναγέννηση, την επανανακάλυψη-αναβίωση του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού.

---

[1] Πρβλ. ενδεικτικά: Νότης Μαριάς, Το Μνημόνιο της χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος. «Πειραματόζωον η Ελλάς», Αθήνα: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2011. Νίκος Κοτζιάς, Ελλάδα αποικία χρέους. Ευρωπαïκή Αυτοκρατορία και Γερμανική Πρωτοκαθεδρία, Αθήνα, Εκδόσεις Πατάκης, Α΄ έκδοση Απρίλιος 2013, Β΄ έκδοση Ιούνιος 2013. Βασίλειος Μαρκεζίνης, Η Ελλάδα στον κατήφορο, Αθήνα: Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, 2013. Θεόδωρος Μπατρακούλης, «Το μήνυμα της 6ης Μαΐου, η «επόμενη μέρα» και ορισμένα γεωπολιτικά συμφραζόμενα», http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com 2012/05/6/ html).

[2] Πρβλ. το αφιέρωμα: «Η γερμανική διείσδυση στην Ελλάδα», Άρδην, τεύχος 94. Νοέμβριος 2013.  

[3] Βλ. και Θεόδωρος Μπατρακούλης, «Για μια εθνική στρατηγική: Γεωιστορία, προκλήσεις και δυνατότητες», 07.12.2012, http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com.