Κερδίζουν έδαφος στην μάχη του Κομπάνι οι Κούρδοι

Κερδίζουν έδαφος στην μάχη του Κομπάνι οι Κούρδοι

(18.11.2014 | 15:17)

Αναδημοσιεύει  ο:
Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης  Διδάκτωρ Γεωπολιτικής
του Πανεπιστημίου Paris VIII, Saint Denis theobatrak@gmail.com

• Προφίλ

• Bloger
• Facebook
• Academia edu

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ

     Οι Σύροι Κούρδοι που μάχονται κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Κομπάνι σημείωσαν σήμερα νέα πρόοδο εκδιώκοντας τους τζιχαντιστές από πολλά κτίρια στο κέντρο της συριακής πόλης και κατάσχοντας τα όπλα τους, ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

    Η προέλαση των Κούρδων σημειώθηκε λίγες ώρες μετά τις τέσσερις αεροπορικές επιδρομές (φωτογραφίες) που διεξήγαγε ο διεθνής συνασπισμός υπό τις ΗΠΑ εναντίον θέσεων του ΙΚ στο Κομπάνι, πρόσθεσε το Παρατηρητήριο.

«Οι Κούρδοι μαχητές των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) διεξήγαγαν μια ειδική επιχείρηση στη διάρκεια της οποίας κατέλαβαν έξι κτίρια που χρησιμοποιούσε το ΙΚ», διευκρίνισε η μη κυβερνητική οργάνωση, ενώ πρόσθεσε ότι σκοτώθηκαν 13 τζιχαντιστές.
Οι Κούρδοι «κατέσχεσαν μια μεγάλη ποσότητα όπλων και εξοπλισμού, μεταξύ αυτών ελαφρά όπλα, τουφέκια, εξοπλισμό για εκτοξευτήρες ρουκετών και χιλιάδες βλήματα για βαρέα όπλα», επεσήμανε το Παρατηρητήριο.
Πηγή: http://www.onalert.gr

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ «qaqnas» της Δρ. Χίβας Παναχί

             ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ «qaqnas»*

  Γράφει η: Δρ  HIVA PANAHI

 (Dr. Hiva Panahi she is a Kurdish-Greek writer and poet who was born in Sina (Sanandaj) - Kurdistan, located in today’s Iran. She has received her degree in Social and Political Science at Panteion University and PhD the same University. Her poetry works are in Kurdish and Greek.”Her works translate in many languages.)

Προβολές Αναρτήσεως

 

Είναι μια ζαλισμένη ιστορία, απίστευτη που όσο το σκέφτομαι δεν βγάζω άκρη, δηλαδή, τί άκρη;
Εκείνο το μέρος και εγώ τί σχέση είχαμε μεταξύ μας; Γιατί και πώς και χιλιάδες άλλες σκέψεις να χορεύουν στον κύκλο της και να ξεχνώ και πάλι εκ νέου να επιστρέφουν τα μισά και ατελείωτα.Σαν να ήμουν ένα χορταράκι που είχα φυτρώσει στο πουθενά, όπως έλεγε η αείμνηστη γιαγιά μου. Οι ιστορίες της ήταν γεμάτες εικόνες και παράξενες γεύσεις, όμως το ερώτημα επιμένει να με τρώει γιατί έπρεπε να δω εκείνα τα παράξενα; Τί σχέση;
Αυτά όλα να γυρνάνε και να ζαλίζουν το είναι μου. Από πείσμα λέω στον εαυτό μου: «Σώπασε και περπάτα σιωπηλά». Έτσι ίσως είναι καλύτερα... όμως, κατά βάθος ξέρω ότι η λογική της επιβίωσης με παρασύρει και με ξεγελά προς ένα ήρεμο κομμάτι, ίσιο.
Θυμάμαι, ναι θυμάμαι... εκείνη την γλυκιά γειτόνισσά μας που έμοιαζε με μια αρχαία φιγούρα, με άσπρα μαλλιά... τρία σπίτια πάνω από μας έμεναν. Κάθε φόρα που την έβλεπα έλεγε: “Ήταν γραφτό παιδάκι μου να συναντηθούμε” και εγώ απλά την κοίταζα με σεβασμό.
Το όνομά της, η κυρία «Zine»... Πάντοτε ήταν γλυκιά και στοργική, μετρία στο ύψος της με παραδοσιακά κουρδικά ρούχα...

Την είχα πάντα έτσι στο μυαλό μου... μια ωραία μυρωδιά άγριων λουλουδιών, που μόνο εκείνη ήξερε να φτιάξει, την συνόδευαν και μάγευε την γειτονιά μας... και εκτόπιζε το δικό μου μυαλό συνεχώς με τις σοφίες της και διηγήσεις που έκανε ώστε, να μας συνεπαίρνει η ροή του ποταμού, που βρισκόταν πίσω από το σπίτι της γιαγιάς. Αλήθεια είναι!.. Το βουνό δεν ήταν μακριά... και από μακριά είχες την αίσθηση ότι είναι δίπλα σου.

Ο δρόμος μας ήταν πολύ περίεργος δρόμος. Βέβαια δεν το έχω πει σε κανέναν αυτό. Όταν νύχτωνε στο «Toushnawzar»** μέσα στο δάσος έβλεπες ότι μια «qaqnas» που έμοιαζε τόσο σε μια νεαρή γυναίκα πηγαινοερχόταν σαν να γεννούσε ανήσυχη...

Την έβλεπα να ετοιμάζει μια φωτιά και να βγάζει τα φτερά της ένα προς ένα... Στην φωτιά έβαλε κάθε της φτερό και έπειτα θρήνησε.
Η «qaqnas» έπαιζε άρπα και τραγουδούσε ένα δικό της ανήκουστο άσμα.
Τα σύννεφα κάλυπταν το «ιερό βουνό» καθώς την είδα να βγάζει μια φωνή σαν λύκαινα. Το ανατριχιαστικό ήταν ότι κατάλαβα πως είμαι το μοναδικό άτομο στην οικογένεια και ανάμεσα σε όλους που την βλέπω. Δεν ήξερα τί να κάνω... και εκείνες οι άναρθρες κραυγές της ήταν... Θεέ μου!..
Έβλεπα τον εαυτό μου κατάχλωμο σαν φάντασμα... 
«Τρελλαμένη» πια είχα γίνει... όταν είχα πυρετό η γιαγιά έλεγε ότι: «Τα κόκκαλά σου χαιρετάνε τις σκιές κορίτσι μου, να το θυμάσαι».
Πώς έγινε κάποια φορά και η κυρία Zine ήρθε σπίτι μας και μού έφερε «ιερό νερό» από τα πηγάδια που ήξερε μόνο εκείνη. Φυσικά δεν τόλμησα να βγάλω άχνα για όσα έβλεπα. Θα με πήγαινε σε ένα «ιερό λουλούδι» ή «ιερό τόπο» - ξέρω και εγώ; ... Έτσι, κράτησα το μυστικό μου, λυπήθηκε την «qaqnas»... Αναρωτιόμουν για ποιο λόγο είχε βρεθεί εκεί...
Μια μέρα είχα πάει στο σπίτι της θείας μου, πριν να μαζέψει ο ήλιος το πάθος του για την γη και το φεγγάρι να τραγουδά ανοιξιάτικους ύμνους. Κοίταξα το «Toushnawzar», όμως τί περίεργο που ήταν αυτό; ... την «qaqnas» δεν την είδα. Μερικές μέρες ηρέμησα... όμως, για ποιο λόγο είχε χαθεί; Έπρεπε να μάθω τον λόγο. Στην επιστροφή προς το σπίτι μας όλο έκανα διάφορα σενάρια στο νου μου και όμως έκανα λάθος αφού την είδα πάλι στην ίδια κατάσταση.  Μετά λίγο καιρό κατάλαβα ότι η «qaqnas» είχε συνδεθεί με την μοίρα μου και με το σπίτι μας... Χωρίς να πω τίποτα στην γιαγιά μου πήγα στο «ιερό βουνό»... την είχα παρατηρήσει από μακριά, την έβλεπα να κλαίει να χτυπιέται, είχα ανάγκη να την δω από κοντά, έβγαλα τα σχολικά μου ρούχα, δεν φοβήθηκα... μόνο λίγο άγχος...
Είδα σε μια φωτιά να βράζει νερό σ' ένα καζάνι. Πόσο έμοιαζε σε γυναίκα... Μού είπε: «Έλα κοντά, πιες νερό κορίτσι μου»... είπε πάλι: «Γιατί ήρθες αργά; Είναι η τελευταία μου μέρα εδώ, πάρε αυτό το φτερό, ίσως να το χρειαστείς κάποτε, οπότε θα το κάψεις και η ζωή σου θα έχει φως και μην φοβάσαι» έκλαιγε... έκλαιγε... και τραγουδούσε... τραγουδούσε συνεχώς.
Το έκρυψα το φτερούλι στο βιβλίο της «Jila» και κοιμήθηκα... Είδα ότι πήγα κάπου στον ωκεανό σε μια χώρα μακρινή...
Είχε έρθει η μάνα μου να με υποδεχτεί... δεν μου άρεσε το καινούριο σπίτι μου. Είπα στην μητέρα μου: «Δεν μού αρέσει αυτό το σπίτι, είναι άχρωμο και χάλια». Η μητέρα μου θυμάμαι είπε: «Δεν πειράζει, θα το βάψουμε και θα γίνει όπως θες εσύ»... Ξύπνησα με πυρετό. Αυτή τη φορά, ήμουν σε μια έρημο. «Διψάω», φώναξα... Όμως δεν πήρε πολύ χρόνο. Κατάλαβα ότι δεν με ακούει κανένας. Είχα χάσει τον τόπο και τον χρόνο...
Ξανά βρέθηκα στον «ιερό ναό» που πήγαινα με την γιαγιά μου. Ένα κερί για να είναι προστατευμένη η πόλη μου... Αλήθεια, δεν θυμάμαι πότε επέστρεψα στην «πόλη μου»... Είπα στην Νταντά ότι πηγαίνω ταξίδι αύριο. Το αντιλήφθηκα ότι δεν της άρεσε αυτό που είπα.
Ήθελα να μαθαίνω τα νέα στον κόσμο. Έτσι πήρα από το δωμάτιό μου το παλαιό ράδιο. Η νταντά είχε πάντα ένα σύννεφο στα μάτια της... δεν μου μιλούσε ποτέ, είχε δικές τις διηγήσεις, κρυμμένες όλες.
«Έπρεπε να φύγεις» μού είπε μια φωνή. Κάποια κείμενα και ότι ήταν σημαντικό να βλέπω τον εαυτό μου σε δύσκολα μονοπάτια του βουνού. Γύρισα για μια στιγμή το κεφάλι μου, αντίκρισα τα ηλιοτρόπια... είχα έναν απίθανο και απερίγραπτο πόνο στο στήθος μου και έκλαψα... θυμήθηκα την «qaqnas»...

Στα σοκάκια που είχαν γεμίσει με αίμα την ξαναείδα, μόνο με χαιρέτισε και εγώ το ίδιο έκανα.
«Ερωτεύτηκα έναν άντρα χρώμα σκόνη» το μόνο που είπε. «Απελπισμένη είμαι», είπε και εξαφανίστηκε. Μετά αρκετό καιρό είχα πάει στον Όλυμπο με μια παρέα. Την ξανασυνάντησα εκεί και μου λέει: «Τί έχεις;»
Θυμήθηκα ότι έπεσε τυχαία η φωτιά στο φτερούλι, γι' αυτό εμφανίστηκε μάλλον... δεν τής είπα τίποτα. «Ζήτα κάτι» μού λέει και έτσι ευχήθηκα από μέσα μου και άναψα ένα κεράκι σε έναν ναό της Ελλάδος.

Μάρτιος 2000 - Αθήνα

(Το διήγημα αυτό είναι ήδη δημοσιευμένο πριν χρόνια στα Κουρδικά και στα Γαλλικά).

------------------
* «Qaqnas» το μυθικό πουλί που είναι θηλυκό στην κουρδική μυθολογία, το οποίο πεθαίνει από τον πόνο της γέννας και ετοιμάζει τον θάνατό του.** «Toushnawzar» το κέντρο της πολιτείας των «ιερών βουνών» στο Ζαγγρούς με πανάρχαιες τελετές γονιμότητας.
*** Η Χίβα Παναχί είναι γνωστή ποιήτρια και συγγραφέας στην Περσία, το Ιράκ και τη Συρία. Είναι λάτρης του ελληνικού πολιτισμού και έχει συμβάλει όσοι λίγοι στη διάδοσή του σε όλη τη Μέση Ανατολή με μεταφράσεις που έχει εκπονήσει και με τη γενικότερη δράση και το λόγο της. Φυλακίστηκε στο Ιράν σε πολύ νεαρή ηλικία, γιατί αντέδρασε στον λιθοβολισμό συμμαθήτριάς της. Διέφυγε στη Συρία και από εκεί πέρασε στην Ελλάδα.
Είναι μέλος της Κουρδικής Ακαδημίας που εδρεύει στο Παρίσι.

 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΠΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ: Εθνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός και Δημοκρατικός Πατριωτικός Πόλος

Free Counter

Εθνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός
και Δημοκρατικός Πατριωτικός Πόλος

*

Γράφει ο:
Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης 
Διδάκτωρ Γεωπολιτικής
του Πανεπιστημίου Paris VIII, Saint Denis
 • Προφίλ

• Bloger
• Facebook
 • Academia edu

    



Η Ελλάδα ως χώρα και ο Ελληνισμός ως ιστορική πολιτισμική οντότητα βρίσκονται σήμερα σε μία ακόμα κρίσιμη, στην κρισιμότερη ίσως στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας. Με την υπογραφή των δύο Δανειακών Συμβάσεων και των Μνημονίων (Μαΐου 2010, Φεβρουαρίου 2012) τα συγκυβερνώντα πρώην πλειοψηφικά πολιτικά Κόμματα παραιτήθηκαν από την Eθνική Kυριαρχία και την σχετική με αυτήν ασυλία και ενέδωσαν σε όλα όσα ζήτησε η Διεθνής των τοκογλύφων δανειστών. Ο ελληνικός λαός οδηγείται σε μία διαρκή πορεία φτωχοποίησης, εξαθλίωσης, καθεστώτος γερμανο-ευρωπαϊκού προτεκτοράτου[1]. Οι νεώτερες γενιές εγκαταλείπουν  την Ελλάδα, και μεταναστεύουν για την Βόρεια Ευρώπη και άλλες χώρες. Ακόμα και αυτοί που το βιώνουν καθημερινά, ίσως να μην έχουν καταλάβει ότι το φαινόμενο συνιστά τη μεγαλύτερη λεηλασία την οποία έχει υποστεί η Ελλάδα[2].

   Το Ελληνικό Έθνος διαθέτει ανεξάντλητη πολιτιστική παράδοση. Σπουδαία, καθοριστικής σημασίας ζητήματα είναι στις μέρες μας αυτά της νεοελληνικής ταυτότητας και της επίγνωσής της από τους Έλληνες πολίτες καθώς και της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Σημαντικές μελέτες δείχνουν ότι η νεοελληνική ταυτότητα διαμορφώθηκε στην ύστερη Βυζαντινή περίοδο. Κατ’ εξοχήν σημαντική υπήρξε η περίοδος μετά το 1204, η «Φραγκοκρατία»: Πολιτικός κατακερματισμός, διανομή των κατακτημένων εδαφών, σύσταση μιας «λατινικής» αυτοκρατορίας («Partitio Romanie»), δημιουργία Ελληνορθόδοξων κρατών, οικονομική επέκταση των Δυτικών, ισχυροποίηση και επιθέσεις Σέρβων και Βουλγάρων, κατακτητική προέλαση Τούρκων. Η όλη διαδικασία συνιστούσε συρρίκνωση και τεμαχισμό του ελληνορωμαïκού πολιτικού-διοικητικού πλαισίου. H λατινική κατάκτηση δεν εξάλειψε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα υπάρχοντα κοινωνικά στρώματα.

Ο Νίκος Σβορώνος τονίζει ότι στις μετά το 1204 συνθήκες «την αντίθεση "Έλλην-Χριστιανός" την αντικαθιστά για άλλη μια φορά η αντίθεση "Έλλην-Βάρβαρος". 

Πέραν της διαίρεσης σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, η διεκδίκηση της ελληνικής ταυτότητας ήταν εμφανής ήδη στους λογίους της εποχής.

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου δέχεται ότι Έθνος είναι «το λαïκόν σύνολον του οποίου όλα τα τμήματα εις σημαντικάς εποχάς της ιστορίας των είχαν κοινάς περιπετείας και ως εκ τούτου έχουν, εκτός μερικών σχέσεων καταγωγής, κοινά ιδιαίτερα στοιχεία πολιτισμού και προπαντός συνείδησιν ότι αποτελούν ιδιαιτέραν λαïκήν ενότητα».
O Θεόδωρος Ζιάκας προσδιορίζει το Έθνος ως «δομή παραδόσεων».

         Το 1821 και λίγο πρίν πολλοί πίστευαν ότι οι τότε Ευρωπαϊκές Δυνάμεις θα βοηθήσουν τους Έλληνες στον προς ελευθερία αγώνα τους. Εις μάτην! Μάλιστα αναβλήθηκε πολλάκις η έναρξη της επανάστασης περιμένοντας την «Μεγάλη Δύναμη» που θα τους βοηθήσει. Πολλοί περίμεναν ματαίως το «ξανθόν γένος» δηλ. την Ρωσία, αλλά αυτή ουσιαστικά ποτέ δεν βοήθησε. Οι Φιλικοί διέδιδαν ότι τον αγώνα του Γένους τον στήριζε η «Αόρατος Αρχή» - η οποία δεν υπήρχε. Ο επαναστατικός αγώνας της ελληνικής ανεξαρτησίας αποτέλεσε κατάληξη πολλαπλών διεργασιών, ρήξεων, μεταβολών, αναπροσαρμογών σε κοινωνικό, οικονομικό, ιδεολογικό πολιτικό επίπεδο. Τέτοιες διεργασίες υπόκεινται σε διαφορετικής διάρκειας χρόνους, που διέπονται από ορισμένες κοινωνικοπολιτικές δομές και τις σχέσεις εξουσίας. Πάντως, οι Έλληνες που επαναστάτησαν κατά του Οθωμανικού ζυγού το έπραξαν όχι μόνο από ανάγκη αλλά και επειδή ήταν αποφασισμένοι να αγωνισθούν για την ελευθερία τους, εθνική και κοινωνική! Όταν η Επανάσταση του 1821 βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση –και εξ αιτίας των εμφυλίων διαμαχών– ορισμένοι Έλληνες ηγέτες έκαναν εκκλήσεις στις Ευρωπαïκές Δυνάμεις να τους σώσουν.

Ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε στον Ύμνο στην ελευθερία: «Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή· δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλεί». Και σήμερα, σε συνθήκες «παγκοσμιοποίησης», δηλαδή πλήρους παρασιτοποίησης, ασφυκτικού διεθνούς οικονομικού ελέγχου και απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας από αυτούς που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, οι Έλληνες βασιζόμενοι κυρίως στις δυνάμεις τους θα σωθούν. Εμείς, οι πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, είμαστε οι υπεύθυνοι και οι ικανοί να συνεχίσουμε την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή, τον ανολοκλήρωτο Αγώνα του 1821.

    Εξάλλου, η ρευστότητα στο Γεωπολιτικό Σύστημα Βαλκάνια – Ανατολική Μεσόγειος – Μέση Ανατολή-Καύκασος έχει βαθιές ρίζες. Δεν μπορεί να αρθεί με επεμβάσεις εξωπεριφερειακών δυνάμεων εφ’ όσον παραμένουν ισχυροί παράγοντες (οικονομική / κοινωνική υπανάπτυξη, πολιτισμική πτώχευση και υποτέλεια στους εκτός περιοχής ισχυρούς, εξάρτηση από μεγάλα πολυεθνικά καπιταλιστικά συγκροτήματα, εκτεταμένη διαφθορά και εγκληματικότητα, σωβινιστικοί εθνικισμοί, πολύμορφες ταυτοτικές αυταπάτες) που δημιουργούν ανασφάλεια, απελπισία και αλυτρωτικές βλέψεις. Σοβαρότατη συνέπεια της όλης κατάστασης αποτελεί η διαιώνιση του πολιτικού κατατεμαχισμού της Βαλκανικής. Σε πείσμα ορισμένων «κοσμοπολίτικων» διεθνιστικών ιδεολογημάτων η συνύπαρξη στα Βαλκάνια είναι δυνατή μόνο βασιζόμενη σε συνεργασία ανάμεσα σε ανεξάρτητα και δημοκρατικά κυβερνώμενα κράτη-έθνη.

   Στις μέρες μας, η δημιουργία συνθηκών πολύπλευρης ισόρροπης κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας καθώς και η σταθεροποίηση στο Σύστημα Ανατολική Μεσόγειος – Μέση Ανατολή – Βαλκάνια – Καύκασος αποτελούν προϋπόθεση και για την σταθεροποίηση της Ευρώπης ως αυτόνομου χώρου ελευθερίας, Δημοκρατίας, Κοινωνικής Δικαιοσύνης, οικολογίας και ασφάλειας.    Το έλλειμμα οικολογικής νοοτροπίας, περιβαλλοντικής πολιτικής και εφαρμογής της σχετικής νομοθεσίας επιδεινώνουν τα περιβαλλοντικά προβλήματα. Τέτοια ζητήματα είναι υπαρκτά σε όλες τις χώρες, εντός και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, στην Ελλάδα προστίθενται ζητήματα όπως το μεταπρατικό, αδιέξοδο μοντέλο ανάπτυξης, τα πελατειακά χαρακτηριστικά του κράτους, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Εδώ τα προβλήματα εμφανίζονταν ιδιαίτερα σωρευμένα και επέφεραν σοβαρή εξασθένηση της κοινωνικής συνοχής, απαιτούσαν έγκαιρη, σχεδιασμένη, αποφασιστική αντιμετώπιση (άμεση και μακροπρόθεσμη).

         Στις προαναφερόμενες συνθήκες, η επεξεργασία μακροπρόθεσμης συνολικής και πολυδιάστατης στρατηγικής για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό του 21^ου αιώνα κάθε άλλο παρά συνιστά μία περιττή ακαδημαϊκή ενασχόληση. H διαμόρφωση και η εφαρμογή μακροπρόθεσμης συνολικού στρατηγικού σχεδιασμού, που διέπεται από τα ιστορικά διδάγματα και την γνώση της σύγχρονης γεωπολιτικής, είναι ζωτική και επείγουσα ανάγκη[3]. 
 Στην παρούσα συγκυρία, η διαμόρφωση και η εφαρμογή μακροπρόθεσμου συνολικού στρατηγικού σχεδιασμού για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό του 21ου αιώνα, που διέπεται από τα ιστορικά διδάγματα και την γνώση της σύγχρονης γεωπολιτικής, είναι ζωτική και επείγουσα ανάγκη.
Η Ελλάδα έπρεπε και χρειαζόταν να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της τόσο σε αποτρεπτική κατεύθυνση όσο και στην κατεύθυνση της διασφάλισης του εθνικού ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι υδρογονάνθρακες.

         Για να αντιμετωπίσει την τουρκική στρατηγική, η Ελλάδα όφειλε να προωθήσει μία καλά σχεδιασμένη συνεργασία των βαλκανικών λαών και κρατών. Αυτό έπρεπε να γίνει αυτοτελώς και συμβάλλοντας στη συγκρότηση ενός «Βαλκανικού πόλου» στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.)
 Ως προς την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. να συμβάλει αποφασιστικά στην απόρριψη από τους Ευρωπαίους της τουρκικής επιδίωξης. Ελληνοτουρκικός διάλογος δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί αν πρώτα η Τουρκία: –Δεν άρει την ανακήρυξη ως «αιτίας πολέμου» της άσκησης από την Ελλάδα του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. – Δεν αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 και ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (Α.Ο.Ζ.) - Δεν διακηρύξει σεβασμό στις Συνθήκες της Λωζάνης και των Παρισίων και στο Ιταλικό Πρακτικό παράδοσης των Δωδεκανήσων (1947), που καθορίζουν τα σημερινά σύνορα. – Δεν αποσύρει τα στρατεύματα Κατοχής και δεν σταματήσει το διαρκές έγκλημα του Εποικισμού στην Κύπρο. Η Ελλάδα χρειαζόταν μία πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Πέραν των άλλων, θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας και να προωθηθεί μία ειδική σχέση συνεργασίας με τη Ρωσία στην Άμυνα, τους εξοπλισμούς, την ενεργειακή πολιτική και τους αγωγούς – κάτι που απαγορεύουν οι ΗΠΑ. Εξάλλου, με την κρίση που είχε δημιουργηθεί στις σχέσεις της Τουρκίας με τους Σιίτες (Αλεβί στο εσωτερικό της, Συριακή Κρίση) αλλά και με τμήμα των Σουνιτικών Δυνάμεων (Αίγυπτος), η Ελλάδα θα μπορούσε να επωφεληθεί από τη δυνατότητα που παρουσιαζόταν στα ανατολικά της για αναβάθμιση των σχέσεών της με τον Αραβικό και Ιρανικό κόσμο.

         Παράλληλα, ιδιαίτερα αυτοί που επιθυμούν μια δημοκρατική και πολιτισμική αναγέννηση και μια παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, αυτοί που θέλουν μια άλλη πορεία στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στις Βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτοί που έχουν διαγνώσει τη νεοοθωμανική απειλή στην Κύπρο, στη Θράκη, στο Αιγαίο καθώς και την αναγκαιότητα ενός ενιαίου μετώπου, όφειλαν να επιταχύνουν πιο μεθοδικά και να συντονίσουν τις κινήσεις για την δημιουργίαενός εναλλακτικού δημοκρατικού πατριωτικού πόλου αντίστασης του Ελληνικού λαού. Ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί παρά να έχει ως βασικούς πολιτικούς άξονες την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την δημοκρατία, την οικολογία, την αγροτική αναγέννηση, την επανανακάλυψη-αναβίωση του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού.

---

[1] Πρβλ. ενδεικτικά: Νότης Μαριάς, Το Μνημόνιο της χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος. «Πειραματόζωον η Ελλάς», Αθήνα: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2011. Νίκος Κοτζιάς, Ελλάδα αποικία χρέους. Ευρωπαïκή Αυτοκρατορία και Γερμανική Πρωτοκαθεδρία, Αθήνα, Εκδόσεις Πατάκης, Α΄ έκδοση Απρίλιος 2013, Β΄ έκδοση Ιούνιος 2013. Βασίλειος Μαρκεζίνης, Η Ελλάδα στον κατήφορο, Αθήνα: Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, 2013. Θεόδωρος Μπατρακούλης, «Το μήνυμα της 6ης Μαΐου, η «επόμενη μέρα» και ορισμένα γεωπολιτικά συμφραζόμενα», http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com 2012/05/6/ html).

[2] Πρβλ. το αφιέρωμα: «Η γερμανική διείσδυση στην Ελλάδα», Άρδην, τεύχος 94. Νοέμβριος 2013.  

[3] Βλ. και Θεόδωρος Μπατρακούλης, «Για μια εθνική στρατηγική: Γεωιστορία, προκλήσεις και δυνατότητες», 07.12.2012, http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com.